Kiddie and more

W książce "Drugi i trzeci rok życia dziecka" występuje piękna podręcznikowa typologia usposobienia dzieci. Niuńka ewidentnie pasuje do opisu dziecka nadaktywnego. 

Ciągle w ruchu, ciekawska wiercipięta. Nauczyła się biegać zanim zaczęła chodzić. Potrzebuje wielu bodźców i ich zmiany. Łatwo się denerwuje kiedy coś nie idzie po jej myśli, potrzebuje wiele ruchu na świeżym powietrzu - jak młody chart :)

I to wszystko przekłada się na jej trudności ze snem.

Zasypia teraz po 22giej... Wciąż wałkujemy nocne pobudki po 2-3 razy na mleko. Albo pobudki ni z tego ni z owego z histerycznym płaczem wymagającym natychmiastowego utulenia. Nie śpimy już zbyt często razem w naszej małżeńskiej alkowie - nocne wędrówki do jej pokoju uprawiane od miesięcy są wykańczające... Śpimy więc na zmianę obok jej łóżeczka, przy czym pan mąż wykazuje na tym polu większą cierpliwość i chęci niż ja. Jak mówi mój kolega z pracy, ojciec bliźniąt, pan mąż "bierze nocki". Bo to jest czasem jak praca w fabryce... Ryk, smoczek, mleko, utulić, wpaść w letarg do następnego razu...

Usłyszałam ostatnio od znajomych rodziców, że z dzieckiem jest właśnie jak z psem - raz pozwolisz i zawłaszczy sobie twój czas i przestrzeń. Okrutne to i bezobcesowe, choć pewnie jest w tym ziarno prawdy. Jako maluch przez pewien Ni przecież sypiała dobrze i samodzielnie. Dziś nie zaśnie bez nas w pokoju głaszczących ją po plecach i nie uśnie ponownie sama po wybudzeniu w nocy. Może to jest wciąż efekt traumy szpitalnej, a może efekt naszej czułości i troski po tym zdarzeniu, spaniu z nią i kojeniu lęków. jej i własnych.

Ale przecież nie można mierzyć wszystkich dzieci tą samą miarą... Ni chyba nigdy nie będzie dzieckiem padającym elegancko i samodzielnie spać po kąpieli i ładnie przesypiającym noc. Zazdroszczę innym rodzicom - ale wiem, że z tą jej nadaktywnością w pakiecie dostaję wiele pięknych cech, które w niej kocham. Ciekawość świata, śmiałość, sprawność fizyczną, przebojowość,  bezpośredniość, zaczepianie uśmiechem ludzi, kochaną hałaśliwość. A jednocześnie wielką czułość, "przytulastość", głaskanie nas i całowanie, wtulanie się, wielką potrzebę bliskości.

I kiedy kolejny raz nie mogę jej uśpić przez godzinę, bo co chwila wstaje by dać mi buzi, albo opowiedzieć mi w swoim języku o minionym dniu myślę, że będę kiedyś tęsknić za tymi chwilami.

Bo kiedyś wyrośnie z tej wczesnodziecięcej zależności od nas i ogromnej potrzeby bliskości i pobiegnie odważnie w świat, zdobywać go i badać. 

Mam nadzieję, że zawsze będzie wiedziała, że jestem obok i może wrócić się wtulić...